महाराष्ट्र | विदर्भ न्यूज 24 विशेष प्रतिनिधी दिनांक 30 एप्रिल 2026
महाराष्ट्रात भारतीय जनता पक्ष (भाजप) सध्या वेगाने विस्तारत आहे. गावोगावी बुथस्तरावर संघटन उभी राहत असून, नव्या चेहऱ्यांची मोठ्या प्रमाणावर एन्ट्री होताना दिसते. निवडणूक व्यवस्थापन, प्रचार यंत्रणा आणि पदाधिकाऱ्यांची संख्या यामध्ये लक्षणीय वाढ झाली आहे. बाहेरून पाहताना हा विस्तार पक्षाच्या वाढत्या ताकदीचा आणि संघटनशक्तीचा स्पष्ट पुरावा वाटतो. मात्र या वाढीच्या मागे एक वेगळंच वास्तव हळूहळू समोर येत आहे—पक्षाला कठीण काळात उभं करणारे निष्ठावंत कार्यकर्ते आज बाजूला पडत चालले आहेत का, असा प्रश्न आता उघडपणे विचारला जात आहे.
भाजपचा आजचा विस्तार हा एका दिवसात घडलेला नाही. अनेक वर्षांपूर्वी, जेव्हा सत्ता नव्हती, संसाधनं मर्यादित होती, आणि राजकीय वातावरण प्रतिकूल होतं, त्या काळात हजारो कार्यकर्त्यांनी गावागावात जाऊन पक्षाची विचारधारा पोहोचवली. स्वतःच्या वेळेची, पैशाची आणि कुटुंबाची पर्वा न करता त्यांनी संघटन उभी केली. निवडणुकीत पराभव झाले, विरोधकांचा दबाव होता, तरीही या कार्यकर्त्यांनी पक्षाची पताका खाली येऊ दिली नाही. आजच्या यशामागे त्यांचा मोठा वाटा आहे, हे कोणीही नाकारू शकत नाही.
परंतु सत्तेच्या आणि विस्ताराच्या या टप्प्यावर चित्र काहीसं बदललेलं दिसत आहे. पक्षात नव्या लोकांची भरती मोठ्या प्रमाणावर सुरू आहे. इतर पक्षांतून आलेले नेते, स्थानिक पातळीवर प्रभाव असलेले व्यक्ती, तसेच आर्थिकदृष्ट्या सक्षम चेहरे यांना तात्काळ महत्त्वाच्या पदांवर संधी दिली जात आहे. त्यांच्या अनुभवाचा किंवा जनाधाराचा विचार केला जातो, हे योग्यही आहे; पण याच प्रक्रियेत जुने कार्यकर्ते मागे पडत असल्याची भावना तीव्र होत आहे.
अनेक ठिकाणी असे चित्र दिसते की, वर्षानुवर्षे काम करणारा कार्यकर्ता अजूनही त्याच पातळीवर आहे, तर नुकताच पक्षात दाखल झालेला व्यक्ती थेट पदाधिकारी बनतो. त्यामुळे “आपण इतकी वर्षं कशासाठी काम केलं?” असा प्रश्न कार्यकर्त्यांच्या मनात निर्माण होणं स्वाभाविक आहे. ही केवळ वैयक्तिक नाराजी नाही, तर संघटनात्मक पातळीवर निर्माण होणारी दरी आहे.
यासोबतच गटबाजीचं राजकारणही डोकं वर काढताना दिसतंय. कोणत्या नेत्याच्या गटात आपण आहोत, कोणाशी आपली जवळीक आहे, यावर पदं आणि संधी अवलंबून असल्याची चर्चा कार्यकर्त्यांमध्ये आहे. सोशल मीडियावर सक्रिय असणं, मोठ्या कार्यक्रमांमध्ये दिसणं, आणि “प्रतिमा” तयार करणं याला जास्त महत्त्व मिळत असल्याचंही अनेकांचं म्हणणं आहे. परिणामी, खऱ्या अर्थाने जमिनीवर काम करणाऱ्या, लोकांमध्ये राहणाऱ्या कार्यकर्त्यांची ओळख धूसर होत चालली आहे.
या सर्व घडामोडींमुळे तळागाळात नाराजी वाढत असल्याची माहिती विविध भागांतून मिळत आहे. काही कार्यकर्ते सक्रिय कामापासून दूर जात आहेत, तर काही केवळ नावापुरतेच संघटनेत राहिले आहेत. पक्षाच्या कार्यक्रमांमध्ये त्यांचा सहभाग कमी होत असल्याचंही दिसून येत आहे. ही परिस्थिती दीर्घकाळ टिकली, तर त्याचा परिणाम पक्षाच्या संघटनशक्तीवर होण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.
राजकीय विश्लेषकांच्या मते, कोणत्याही पक्षाची खरी ताकद ही त्याच्या कार्यकर्त्यांमध्ये असते. निवडणुकीत उमेदवार बदलू शकतो, नेतृत्व बदलू शकतं, पण कार्यकर्त्यांचा विश्वास आणि निष्ठा कायम ठेवणं हे सर्वात महत्त्वाचं असतं. जर हा पाया कमकुवत झाला, तर वरच्या स्तरावर कितीही विस्तार झाला तरी तो टिकाऊ राहत नाही.
भाजपसमोर आज मोठं आव्हान आहे—नव्या उर्जेला संधी देताना जुन्या कार्यकर्त्यांचा सन्मान कसा राखायचा? संघटनात्मक रचनेत पारदर्शकता कशी आणायची? आणि गटबाजीला आळा घालून कार्यकर्त्यांमध्ये विश्वास कसा निर्माण करायचा? या प्रश्नांची उत्तरं शोधणं आता अत्यावश्यक झालं आहे.
एकीकडे विस्ताराची गती कायम ठेवायची, आणि दुसरीकडे कार्यकर्त्यांचा विश्वास जपायचा, हा समतोल साधणं हीच खरी कसोटी ठरणार आहे. कारण पक्षाचं खरं वैभव हे केवळ सत्तेत किंवा संख्याबळात नसतं, तर त्या कार्यकर्त्यांच्या घामात आणि संघर्षात असतं, ज्यांनी कठीण काळातही पक्षाला उभं ठेवलं.
जर या निष्ठावंत कार्यकर्त्यांची उपेक्षा अशीच सुरू राहिली, तर भविष्यात परिस्थिती अशी निर्माण होऊ शकते की, पक्षाचा विस्तार तर होईल, पण त्याची मूळ ताकद—त्याचे कार्यकर्ते—हळूहळू हरवतील. आणि राजकारणात हीच सर्वात मोठी शोकांतिका ठरते.
✍️ विदर्भ न्यूज 24 विशेष रिपोर्ट
About the Author
